Yeni haftadan herkese selamlar kıymetli Mavi Kocaeli okurları…

Dolu dolu, heyecanı yüksek, duygusu bol bir hafta sonunu geride bıraktık. 

Kentimizin değerlerinden Gölcükspor, yıllardır özlemini çektiği profesyonel lige yükselmek için final maçına çıktı.

Rakip ise Keçiören Belediyesi Bağlumspor’du. Finalin adresi ise İzmir Bornova Stadı'ydı.

Sevgili hocam Cevdet Saral, Başiskele Masterler Yöneticisi Cemil Saral ve Türkiye Sigorta Bölge Müdürü Fatih Saral ile birlikte düştük yollara.

Bayram tatili yoğunluğu olur diye sabahın erken saatlerinde çıktık ve “Gitmişken biraz İzmir havası alırız” dedik ama inanın,

Kuzey Otoyolu sabahın o saatinde bile dolmaya başlamıştı.

Yolda kahvaltı molası, koyu sohbetler derken Urla’ya ulaştık. Sahil havası, kahveler, futbol muhabbetleri… Derken final saati geldi çattı.

Stada vardığımızda atmosfer görülmeye değerdi. 

Ben maçlara erken gitmeyi severim. Takımların ısınmalarını izlemek, oyuncuların yüzündeki heyecanı görmek ayrı bir keyiftir. 

Gölcükspor tribünleri tamamen dolmuştu. Kocaeli futbol camiasından tanıdığım kim varsa, herkes oradaydı. 

Selam vermekten yerimize geçemedik desem abartmış olmam.

Genç başkan Kadir Özdemir oldukça heyecanlıydı. Yerinde duramıyordu. Haklıydı da… 

Kolay değil, koskoca sezonun final maçı. Genel Sekreter Mert Kurt ise adeta ev sahibi gibiydi. 

Gelen misafirleri karşılıyor, herkesle tek tek ilgileniyordu. Organizasyon anlamında gerçekten başarılı bir görüntü vardı.

Maç başladığında Bağlumspor’un genç ve dinamik bir takım olduğu hemen belli oldu. 

Ayağa pas yapan savunmasından hızlı çıkan bir ekipti. Gölcükspor ise daha kontrollü, daha tecrübeli bir oyun anlayışıyla sahadaydı.

İlk dakikalarda baskıyı kuran taraf Gölcükspor’du. Ancak ilerleyen bölümlerde Bağlumspor oyuna ortak oldu. İlk yarı dengeli geçti.

İkinci yarıyla birlikte Gölcükspor vitesi yükseltti. 

Daha istekli, daha inançlı bir görüntü vardı sahada. 

Pozisyonlar geldi ama top bir türlü ağlarla buluşmadı. Tam “Bu maç uzatmaya gider” derken, soldan ceza sahasına giren Yiğit

Emre Aydın’ın düşürülmesiyle penaltı kararı çıktı.

Topun başına tecrübeli golcü Orhan Yüksel geçti…

Ve gol…

O an tribünler adeta yıkıldı. Gölcükspor taraftarı yılların özlemini yaşamaya başlamıştı bile.

Ancak futbolun içinde her şey vardı. Maçın son bölümlerinde heyecan daha da arttı. Karamürselspor’dan tanıdığımız Efgan net bir fırsatı değerlendiremedi. Ardından Kocaelispor’dan bildiğimiz Kemalcan Aydemir inanılmaz bir gol kaçırdı. 

Herkes “Artık bitti, oldu bu iş” derken bu kez Bağlumspor’da akıllara zarar bir gol buldu. 

Çocuk sırtı dönük gelişi güzel bir şekilde topa vurdu, kaleci Mertcan "Aut" diye topu bıraktı. Sen git o top üst direk, Mertcan'ın sırtı, yan direk yaptı, ağlara git!

İnanamadık... Hayatımda canlı gözlerle şahit olduğum en ilginç golü yedik. Ve finalde, o kadar golün kaçtığı maçta!

Stat bir anda sessizliğe büründü…

En çok üzülen isim ise tabii ki kaptanlardan kaleci Mertcan’dı. 

O anki yıkılmışlığını eski bir kaleci olarak çok iyi anladım. 

Ama güzel olan şuydu; tribünler hemen kaptanına sahip çıktı. Çünkü taraftar sezon boyunca gösterdiği emeği, fedakârlığı ve

performansı unutmamıştı.

Maç penaltılara gitti…

Ve sahneye yine Mertcan çıktı.

Kurtardığı penaltıyla takımını ayağa kaldırdı. Gölcükspor, penaltılar sonunda 5-4 kazanarak yıllardır özlemini çektiği 3. Lig’e yükseldi.

Açıkça söylemek gerekirse son yıllarda izlediğim en güzel, heyecan verici finallerden biriydi. 

Yusuf Tokuş hoca takımını sadece hazırlamamış, aynı zamanda inandırmış. 

Kenardaki duruşu, oyuncularla iletişimi ve maça dokunuşu gerçekten fark yarattı.

Emeği geçen herkesi yürekten kutluyorum.

Hoş geldin Gölcükspor…

Hoş geldin profesyonel lig…

Çünkü gerçekten hak ettin.

Şimdiden tüm İslam âleminin mübarek Kurban Bayramı’nı kutluyorum. Kesenler için, Rabbim hayırlarınızı kabul etsin.

İyi bayramlar dilerim.

Sağlıcakla kalın.