Nizam ustayı bir yazıda bitirmek olmaz diye düşündüm. İzmit’e mal olmuş ve uzun yıllar lezzetleriyle kuşaklara yemek yemeği öğretmiş bir usta kendisi.

Sütlü ıspanağı daha iyi yapan görmediğimi iddia ediyorum. (Taze fasulye pişerken toz şeker atıyormuşsun abi dendiğinde bağırır çağırırdı)

Cevizli incecik kadayıf tatlısı, kavurmasının kıvamı ve tane tane hepsi aynı lezzette pirinç pilavı… (Çok kadayıfını tepsiyle hazırladı, eve götürdüm)

Bunların hepsini Tayfur ustaya öğretmiş ve bağıra çağıra da olsa tarif etmişti diye biliyorum. Bana anlattığı somon tarifini de bir ara sizlerle paylaşacağım.

Çok değişik ve kendine özgü bir insandı Nizam abi.

Kıbrıs’a gideceğini duyduğu bir kişinin peşine takılır, sadece uçak biletini alır ve giderdi. Otel, konaklama falan hiç önemli değildi. Gerekirse koridorda yatar, başka birisinin odasında duşunu alır ve kumar oynamaya devam ederdi.

AS Kulüp’le papaz olmuşuz bir ara, Geçit Restoran’ın üst katında Emre Öçbe için mekan hazırlıyoruz. Bülent İlter, Ahmet Tandoğan, Nail Seymen ve ben destek veriyoruz.

Nizam abi de boşta o sıralarda. Sen de yemek yaparsın abi dedim. Her gün 3-4 çeşit yemek olsun, ölmesek de namımız yürüsün…

Birkaç ay çalıştı ve Emre’nin mekanına destek oldu.

Sonra yeni dükkan açma serüvenine girdi. Bazen Geçit Restoran rahmetli Muharrem ustanın yanına uğrar, onu kızdırmak için yemek tariflerinde bulunurdu.

Muharrem abi de, madem bu kadar çok biliyordun, neden dükkanına sahip çıkamadın diye onu kızdırır, birbirleriyle uğraşır dururlardı.

Sanayi’de dükkanı var, ben de her gün yemeğe gidiyorum. İş yerimizin sanayi içerisinde olduğunu öğrenince kahve içmeye uğradı. Elinde paketinde Türk bayrağı ve 100 gr kahve…

Babamla tanıştırdım, biraz sohbet ettiler.

Babama dönerek “Sonra sen benim dükkanıma gelme, yoksa yengenin yemeklerini beğenmez kavga edersin” dedi ve gitti.

Yine günlerden bir gün, Nizam usta eşinden yeni ayrılmış. Psikolojisi çok bozuk. Her yerde öflüyor, püflüyor… Sıkıntısı olduğu, bir derdi olduğu belli.

Evine oturmaya çağırıyor bizleri…

Ahmet Tandoğan, Faruk Gün ve Coşkun Yiğit ile birlikte bir akşam gidelim beraber, hem güzel yemeklerinden yeriz, hem de efkarını dağıtırız diye de düşündük.

Yürüyüş Yolu’nda, Karaçetinlerin binasının yanındaki apartmanda, en üst katta ikamet ediyor.

100’lük rakıyı aldım ve gittim. Daha bizimkilerden hiç kimse gelmemiş. Aradım yoldayız, İstanbul’dan geliyoruz siz yemeğe başlayın dediler.

Fırında bonfile yapmış, güzel salata, birkaç meze, pirinç pilavı yine benim sevdiğim kıvamda ıslak ıslak tabakta dans ediyor.

İlk double bitti, ikinci double de bitti.

Nizam abi devamlı mutfağa gidiyor, başka bir şeyler hazırlıyor ve masaya getiriyor.

“Ara sor bakalım nerede kaldılar?” dedi.

Aradım, halen yoldalar bizimkiler.

Abi daha yoldalarmış dedim.

O zaman ben gidip üstüme rahat bir şeyler giyeyim dedi ve arka odaya doğru yöneldi.

Ben hızlıca rakımı kafaya dikip, evden uzaklaştım. Merdivenlerden aşağı doğru koşar adımlarla mekanı terk ettim.

Birkaç gün sonra yolda karşılaştık;

“Ulan sana da şaka yapmaya gelmiyor” dedi.

“Ben böyle şakaları sevmem abi” dedim, gülüştük.

Enteresan adamdı Nizam abi.

Lokantasında yemek yiyip, fiş isteyenlere Efe Tur fişi verirdi.

Az yemek isteyenlere, bazen küfür ederdi.

Sen istediğin kadar az ye, ben yine senden tam parası alacağım diye de belirtirdi.

Eğlenmeye, alemlere meraklı bir insandı.

Bodrum ve deniz sevdalısıydı.

Okey oynamayı, masanın bir parçası olmayı severdi.

Viskinin de, rakının da güzelini içerdi.

Puro içmesi zaten artık şehirde efsane olmuştu.

Restoranın kasasında oturur, purosunu yakar ve tüttürürdü.

Cohiba’yı gördüğünde gözleri yuvasından çıkar ve daha da keyiflenirdi.

Çok güzel yemek yapar, bir o kadar çok güzel de sinirlenir ve laf sokardı.

Ne şerefiniz kalırdı, ne de adamlığınız.

Ama Nizam usta iyi adamdı. Lafları da, sinirlenmesi de hiç kimseye koymazdı.

Mekanı cennet olsun.

Benden söylemesi.