İzmit anlaşılması zor hal almaya başladı ve aynı şekilde devam ediyor. Eski İzmit’ten adeta eser yok.

Kentimizde güvenlik sorunu olduğunu birkaç köşe yazısında siz değerli okurlarıma anlatmaya çalışmıştım.

İzmit merkezinde birçok cinayet işlendi. Birçok suçsuz ve günahsız insan kurşunlara hedef oldu ve öldürüldü.

En son arkadaşımız Cem Özer, sadece olay yerinde durup selam verdiği için kurşunların hedefi oldu. Neden olduğunu bilmeden aramızdan koptu ve göçtü gitti.

Daha sayamadığımız onlarca olay, suçluların ellerini kollarını sallayarak dendiği biçimde gerçekleşti.

Bunların hepsini bu kent yaşadı, halen de yaşamaya devam ediyor.

Geçtiğimiz günlerde Trafik Şube’de 1994 yılından itibaren görev yapan Süleyman Gezeravcı yaş haddinden dolayı emekliye ayrıldı.

Aynı şubede görev yapan Özkan, Cihan ve Cemal memurlar da bu ay içerisinde emekliye ayrılacaklar.

30 yılını bu kentte, bizlerle birlikte geçiren ve emekliliklerini de yine İzmit’te devam ettirecek olan arkadaşlarımız bunlar.

Evleri, aileleri onlarla birlikte İzmit’te kurulmuş olan kişiler.

Ömür denebilecek 30 yılı aşkın yaşamlarını, hayatlarının belki de en uzun süresini İzmit’te geçirmişler, burada kalmaya ve yaşamaya da devam edecekler.

Kocaeli Emniyet Müdürlüğü bu arkadaşları onore edemez mi?

Emekli olan memurlarının adlarına hazırlanmış birer adet plaket veremez mi?

Arkadaşlar bugüne kadar teşkilatımıza ve kentimize yapmış olduğunuz hizmetlerden dolayı müteşekkiriz sizlere, bundan sonraki sivil hayatınızda başarılar dileriz diyemez mi?

Hepsini geçtim, Emniyet Müdürümüz Faruk Karaduman makamına davet edip birer teşekkür edemez mi?

Gerçekten vefa denen şey İstanbul’da bir semt adı olmaktan, boza markası olmaktan ileri gidemez mi?

İzmit’te da vefa diye bir şey olduğu akla gelmez mi?

Bizler geçmiş dönemlerde bu kentte hizmet eden görevlileri başka bir yere tahinleri çıkması durumunda küçük de olsa bizi hatırlayacağı hediyeler verirdik.

İzmit geçmişte gerçekten de vefalı ve saygılı bir kentti.

Büyüğüne de, küçüğüne de saygılı insanlarla doluydu.

Görev yapan herkes kentin söz sahibi büyüklerini tanır ve saygı duyardı. Ricaları ve istekleri emir kabul edilirdi. Gerekli olan her durum, bir üst makama sormadan yerine getirilmek için canla ve başla çalışılırdı.

Şimdi bizlerden biri olmuş ve memuriyet hayatının nerdeyse tamamını bizimle birlikte İzmit’te tamamlanmış insanlara sevgimizi gösteremiyoruz.

Neden bu kentte geçmişi hatırlıyor ve özlüyoruz şimdi çok daha iyi anlıyorum.

Neden bu kentte Türkiye’ye örnek olabilecek davranışlarda bulunamıyor, nesillerden nesillere aktarılacak naifliği gösteremiyoruz.

Biraz da olsa başımızı gömdüğümüz kumdan çıkarmaya çalışmalı ve önce kendi kurumlarımızda gerekli olan vefa duygusunu sergilemek için çaba harcamaya çalışmalıyız.

Kendi emekliliğimizde ne ile karşılaşmak istiyorsak, aynı duyguları emekliliği gelen memur arkadaşlarımıza yaşatmalıyız.

Süleyman gibi, Cihan gibi, Özkan gibi, Cemal gibi devlet ve millet sevgisi olan, teşkilatına bağlı, Kocaelispor aşığı insanları hak ettikleri biçimde sivil hayatlarına yolcu etmeli ve onlar gibi birçok devlet memurumuzu aynı şekilde bu ketten yolcu etmek için uğraşmalıyız.

Başarmalıyız bunu, hep birlikte eski İzmit’i geri getirmek için mücadele vermeye çalışmalıyız.

Benden söylemesi.