Yeme içme konulu yazıları genellikle pazar günleri SONKALE internet gazetesinde yazıyorum.  

Ama geçen salı gecesi Tuğrul öyle bir jest yaptı ki, tadı hala damağımda. Pazar gününe kadar bekleyemedim. 

İzmit’te yaşamak bazen çok sıkıntılı, çok ızdıraplı. Geçmişte bizim gençliğimizde, orta yaş dönemimizde çok daha güzeldi.  

Şimdi çöp içindeyiz İzmit’te trafikte bunalıyor, beş dakikalık otopark yeri bulmak için çırpınıyoruz. Çevremiz tehlikelerle, üzerinde silah bulunan magandalarla dolu. Barlar sokağı bölgesine bile bir çözüm bulamadık. Hadi gidelim Sekapark’a bu sıcakta bir şişe bira bulamazsınız.  

Geçen salı akşamı, Tuğrul, Ben ve Orhan Balcı, bana göre İzmit’in en güzel yerinde Marina İskelesi’nde Yakup Reis’teydik. Çevremiz dostlarla dolu. Bizim masamızda çok değerli iki misafir. Misafirlerin kimliğini açıklamayacağım. İçkili mekanda benim bulunduğum masada oturuyorlar. Bu şehirde bizim de bir miktar “Sakıncalı Piyade” durumumuz var. Yakup Reis’te veya başka bir içkili mekanda birlikte oturduğumuz kişileri yazdığımız zaman başları derde girebiliyor, hedef tahtası olabiliyorlar.  

Yakup Reis’te bu sezon ilk kez Sardalya yedim, nefisti. Bir karpuz getirdiler, şimdiye kadar bu kadar güzel karpuz yememiştim.  

Saat 22.00 gibi çıktık Yakup Reis’ten. İskele üzerinde sigortacı Tunç Özek masasını kurmuş, arkadaşları ile İzmit’in tadını çıkartıyor. İskele üzerinden denize düşme riskini atlatarak Tuğrul’un arabasıyla Marina’dan çıktık. Eve gideceğiz. Tuğrul Carrefour sapağından girdi, AKP il binası önünden şehir merkezine girdi.  

20 sene önceki İzmit’te olsak, İhsan Abi’nin Şato Pavyonuna cilaya gidiyoruz derdim. Ya da mevsim şöyle karlı bir kış günü olsa, sabaha kadar açık çorbacılardan birine. Orhan Balcı’yı İstiklal Caddesi’nde Ulugazi arkasındaki evine bıraktık. Biz yola devam ediyoruz. 

Tuğrul beni eve götürmüyor ama kim bilir nereye gidiyoruz. Abdurrahman Yüksel Caddesi’nden, Belsa’nın önünden İnönü Caddesi’ne girdik... Park Birahanesini de geçtik, Alemdar kavşağına doğru gidiyoruz. Tuğrul solda bir boş yer gördü, hemen girip park yaptı.  

Sürpriz: Sütten’deyiz…  

Gecenin geç vakti. Yenilenen, eskisinden çok daha şık olan Sütten’in önündeki kaldırıma atılmış bütün masalar dolu. Kendimize iki kişilik yer zor bulduk, oturduk. Ben, bir kaşık çikolatalı dondurmalı keşkül istedim. Tuğrul sade dondurmalı keşkül. 

İzmit’te Sütten’in olması, Sütten’in böyle mükemmel keşkül yapıyor olması büyük bir şans. Masamıza Sütten’in sahibi Demir ailesinin o gece nöbetçi olan genç üyesi Berat geldi. Hem keşkülü yiyor, hem sohbet ediyoruz. Her sabah İzmit Yeşilova bölgesindeki yerli üreticiden taze süt geliyormuş. Bu sütleri veren ineklerin beslendiği otlak alanlar her geçen gün azalıyor, dev binalar yüzünden inekler otlayacak yer bulamıyormuş.  

Sütten’in keşkülü, muhallebisi, dondurması kadar tulumba tatlısı da çok ünlüdür. Küçük kıyır kıyır tulumba yaparlar. Berat Demir anlattı, “Yaz sıcaklarında tulumba çabuk gevşiyor. O kıyır kıyır halini kaybediyor. Biz, müşterimizin beğenmeyeceği hiçbir ürünü satmak istemeyiz. Bu nedenle yazın tulumba yapmıyoruz” dedi.  

Marina iskelesinde sardalya-rakı, İzmit Lisesi'nin karşısında Sütten keşkülü, hem de dondurmalı.  

İzmit’in çok önemli güzellikleri de var. Sütten’de otururken, hemen yanda, kaldırım üzerinde duran, şimdilerde hiçbir işe yaramayan eski “Yerel gazete satış kulübesini” seyrediyorum. İnsanlar eskiden gece bu saatlerde bu kulübenin önünde kuyruğa girer, gece evlerine gitmeden önce gazetelerini alırlardı. Üç –beş kişi değil, her akşam yüzlerce, binlerce kişi yerel gazetesini alıp eve giderdi. Artık bu alışkanlığı yok İzmit’in… 

Hiç değilse Marina’da Yakup Reis'i, Cumhuriyet Parkı karşısındaki Sütten’i korumayı başaralım.