Başarı kürsüde görünür, ama o kürsüye giden yolun görünmeyen kahramanları vardır.

Geçtiğimiz günlerde Short Track branşında EYOF, Avrupa Gençlik Olimpik Festivali ve ISU organizasyonlarında ülkemizi temsil edecek sporcuların belirlenmesi amacıyla seçme yarışları yapıldı.

Buz pisti bulunan farklı illerden sporcuların katıldığı yarışlarda, branşın lokomotifi Erzurum ile onu takip eden Kocaeli yine öne çıktı. 

Favori sporcuların beklentileri karşıladığı, bazı genç sporcuların da kendilerini gösterme fırsatı bulduğu bu yarışlarda

Kocaeli'den üç sporcunun EYOF ve Gençler Dünya Kupası için gerekli sonuçları elde etmesi bizleri mutlu etti. Sporcularımızı, ailelerini ve emeği geçen herkesi kutluyorum.

Ancak bu yazıyı yalnızca madalya kazananlara ya da sonuç listelerinde isimleri yer alanlara ayırmak istemiyorum. Bugün biraz da başarının ortaklarına, belki de gerçek sahiplerine değinmek istiyorum.

Televizyon diliyle söyleyelim

Kamera arkası!

Ben de eski bir sporcu velisi olarak yıllardır şunu söylerim

Yetenekli veli, başarılı sporcunun gizli gücüdür. Bugün bu tanımı biraz daha ileri taşıyorum

Yetenekli ve bilgili veli!

Çünkü bu veliler yalnızca çocuklarını antrenmana götürüp getirmezler. 

Başarı geldiğinde alkışlar, başarısızlıkta moral verirler. 

Çocuklarının eksiklerini fark etmeye çalışır, çözüm arar, gerektiğinde dışarıdan destek alır zamanını, emeğini ve imkânlarını seferber ederler. 

Bazen bir antrenör kadar araştırır, bir psikolog kadar dinler, bir yönetici kadar plan yapmak zorunda kalırlar.

Üstelik bunların çoğunu kendilerine verilmiş bir görev olduğu için değil, çocuklarının hayallerine inandıkları için yaparlar.

Ben bu velileri, ülkemizde henüz yeterince yerleşmemiş bir sporcu gelişim sisteminin gönüllü takım liderleri olarak görüyorum.

Çoğu zaman bu görevin adını bile bilmeden sporcunun motivasyonunu, eğitimini, ihtiyaçlarını ve geleceğini düşünerek hareket ediyorlar.

Peki, bu başarı yolculuğunda antrenörlerin, kulüplerin ve spor yöneticilerinin sorumlulukları nerede başlıyor, nerede bitiyor?

Sporcu seçmelere gelene kadar kaç kişi onun gelişimini takip etti? Ailesine kaç kişi yol gösterdi? Eksiklerini gidermesi için kaç kişi çözüm üretti? Başarıya giden yolda destek olmak yerine, istemeden de olsa işleri zorlaştırdığımız zamanlar oldu mu?

Bunlar kimseyi hedef göstermek için değil, spor kültürümüzü geliştirmek için sorulması gereken sorular.

Çünkü başarı ortaya çıktığında fotoğraf karesinde bulunmak kolaydır. Asıl mesele, o başarı henüz ortada yokken sporcunun yanında durabilmektir.

Başarıyı yalnızca kürsüde görünenlerle ölçersek, o kürsüyü mümkün kılan emeğin önemli bir bölümünü gözden kaçırırız.

Bugün EYOF ve Gençler Dünya Kupası yolunda önemli sonuçlar elde eden Kocaelili sporcularımızın başarısı hepimizin gururudur. Ama o başarıda sabahın erken saatlerinde yola çıkan, çocuğunun kaygısını paylaşan, imkânlarını zorlayan ve çoğu zaman görünmeden mücadele eden velilerin de payı vardır.

Onları yalnızca tribünde oturan insanlar olarak görmeyelim. Onlar bu takımın görünmeyen oyuncuları, bazen de en önemli takım liderleridir.

Son bir soru

Kamera önündekiler başarıyı anlatırken, kamera arkasında o başarı için yıllarca emek verenleri ne kadar hatırlıyoruz?

Belki de artık başarı fotoğraflarına yalnızca kürsüye çıkanları değil, o kürsüye giden yolu birlikte inşa edenleri de dâhil etmenin zamanı gelmiştir.

Çünkü bazı kahramanların madalyası boyunlarında değil, çocuklarının başardıklarında saklıdır.