Eski İzmit kabadayısı Deli Kenan’ın çizgi romanı (34)

Müfettiş'in yüzü kireç gibi oldu. Dışarıdan siren sesleri duyulmaya başladı.

Kenan Yerde kopmuş bir okul düğmesi gördü.

Ali'nin önlüğünden kopmuş olduğunu anladı.

Demek ki çocuk direnmişti.

Kenan, Müfettiş'in yakasına yapıştığı gibi onu çeşme misali akan yağmur oluğunun altına itti.

"Benim raconumda" dedi Kenan, sesi limanın uğultusunu bastırarak, "Çocuğa el kalkanın eli kırılır. Çocuğun umudunu çalanın ise nefesi kesilir. Şimdi o kırmızı ipleri tek tek keseceksin. Yoksa seni bu depoya öyle bir gömerim ki, paslı vinçlerin arasında paslanıp geberip gidersin!"

 

Sabah ezanına doğru, Depo 17'nin kapısı son kez açıldı. Kenan, kucağında Ali, arkasında 5 çocukla birlikte dışarı çıktı. Polisler şaşkındı. Çünkü içeride kimseyi dövmemiş, sadece çocukların bileğindeki kırmızı ipleri kendi elleriyle kesmişti.
Mert koşarak geldi. "Abi başardın!"

 

Kenan, Ali'nin başını okşadı ve o kopmuş düğmeyi cebinden çıkarıp avucuna koydu.

"Al bunu evlat," dedi. "Annen Zeynep derdi ki... Düğme koparsa, tekrar dikilir. Ama bir mert adam onu dikerse, hayat yeniden başlar. Şimdi git, Kör Remzi'nin oradaki terziye bunu diktir. Yarın okula gideceksin."

Ve o gece İzmit'te bir efsane daha yazıldı: Deli Kenan, Depo 17'de ne bir kurşun attı, ne bir adam öldürdü. Sadece bir düğmeyi yerine dikerek bir mahallenin geleceğini kurtardı.