Eski İzmit kabadayısı Deli Kenan’ın çizgi romanı (28)

-Cebinden küçük oyuncak arabalar da çıkardı. Çocuklar etrafına toplandı. Ali de vardı.
Sonra adam yürüyüp gitti. Çocuklar de peşinden Cemil Amca başını öne eğdi.
-Gerisini görmedim. Kenan derin bir nefes aldı. Artık ortada yalnızca bir kayıp vakası yoktu.
Birileri çocukların güvenini kazanıyor...Onları kandırıyor...Ve iz bırakmadan ortadan kayboluyordu. Kenan yavaşça Mert'e döndü.
-Bugünden sonra...Mahallede tek bir çocukbile yalnız yürümeyecek. Mert başını salladı.
-Tamam abi. Kenan cebindeki mavi plastik parçaya baktı. Sonra yarım etikete...
İçinde büyüyen his ona tek bir şey söylüyordu.
Bu olay...Sanıldığından çok daha büyüktü.
Ve henüz hiçbir şey başlamamıştı.

 
Kenan o gece pek uyuyamadı. Masasının üzerine bıraktığı mavi plastik parçasını defalarca eline alıp çevirdi. İlk bakışta önemsiz gibi görünen bu küçücük kırık, sanki anlatmak istediği bir sırrı içinde saklıyordu. Sabah ezanıyla birlikte ayağa kalktı. Mert, kahvehanenin önünde onu bekliyordu.
— Abi, erkencisin bugün. Kenan gülümsedi.
— Kötülük erken kalkıyorsa, iyilik ondan önce uyanmalı. Birlikte doğruca oyuncakçıların bulunduğu çarşıya gittiler. Yıllardır aynı dükkânda çalışan yaşlı oyuncakçı, Kenan'ı görünce ayağa kalktı.
— Hoş geldin evlat.

 
Kenan cebinden mavi plastik parçayı çıkardı.
— Usta, bu parçayı tanıyor musun? Adam gözlüğünü taktı. Parçayı uzun uzun inceledi.
Sonra dükkânın arkasına geçti. Eski katalogların bulunduğu çekmeceleri karıştırdı. Yaklaşık on dakika sonra elinde tozlu bir kutuyla geri döndü. Kutunun içinden kırmızı renkli plastik bir kamyon çıkardı. Kamyonun arka kapağında aynı renkte mavi bir kilit parçası vardı. Yaşlı adam kırık parçayı yerine oturttu.
Tık...Parça kusursuz şekilde yerine geçti.
— İşte bu. Mert heyecanlandı.
— Demek oyuncak kamyondan kopmuş.