Eski İzmit kabadayısı Deli Kenan’ın çizgi romanı (17)

Zeynep’in hatırasıyla o sessiz kahvehane, Deli Kenan’nın derin bir nefes alıp masadan kalkmasıyla tekrar canlandı. Geçmişin hüzünlü tozunu üzerinden silkeledi ve kahvenin önüne çıktı. Tam o sırada sokağın başında bir kargaşa koptu. Mahallenin en neşeli esnafı, çiçekçi Gül Ana’nın tezgahı devrilmiş, çiçekler yerlere saçılmıştı. Gül Ana’nın yakasına yapışmış, parlak takım elbiseli, ağzında sakız olan bir tip bağırıyordu.
‘’Teyze. burası artık modern bölge ilan edildi. Senin bu döküntü tezgahın manzarayı bozuyor.
Patron buraya kafe açacak’ ’Deli Kenan, ellerini arkasına bağladı, ağır adımlarla kalabalığın arasına girdi. Mert hemen atıldı.

Ama Kenan bir bakışıyla durdurdu. Deli Kenan, yerde ezilmiş bir gülü nazikçe yerden aldı Gülün tozunu üfledi ve adama döndü ‘’Evlat’’ dedi sesi pürüssüz  ama derinden gelen bir otoriteyle
‘’Bu çiçeklerin kokusu bu mahallede kırk yıldır rüzgarla dağılır. Senin patronun gelip buraya manzaramı bozuyor diyor’’ Adam. Kenan’ı süzdü.
‘’Bak amca, biz belediyeden izinliyiz, şirket yetkilisiyiz. sen kimsin?’’

Kenan gülümsedi. ’’Ben mi?
Ben bu mahallenin hafızasıyım. Gül Ana’nın babası bu dükkanı açtığında, senin patronun muhtemelen portakalda vitamindi. Şimdi o yetkiyi cebine koy, efendice bu tezgahtan çek git, çiçekleri yerine diz’’ Adamın arkasındaki araçtan
 

İki tane iri kıyım ’’Güvenlik’’ görevlisi indi ve Deli Kenan’nın karşısına dikildiler.
’’Amca, zorluk çıkarma. Yarın iş makinaları gelecek. Bu tezgah bugün kalkacak. ’’Deli Kenan
elindeki gülü adamın ceketinin yaka cebine taktı.
‘’Madem öyle ‘’Dedi Kenan. sesi artık daha soğuktu. ’’Yarın iş makinalarını getirin, ama o makineler bu sokağa girdiği an, şöförlerine birer bardak çay ikram ederiz...içebilirlerse.
Ertesi sabah saat 07.00 Dev bir dozer ve bir
kamyon mahallenin girişinde belirdi. Ancak sokağa girmeleri imkansızdı.

Mahalleli. Deli Kenan’ın talimatıyla sokağın girişine sofra masaları kurmuştu.