Sevgili spor dostları, değerli Kocaelispor sevdalıları, 

Her hafta olduğu gibi, Körfez’in, İzmit’in, bu kadim kentin spor hafızasında silinmez bir iz bırakmış bir ismi saygıyla anıyor, kalemimin ucunda onu yeniden hayata döndürüyorum. Bu kez satırlarımın misafiri, sadece bir yönetici, bir iş insanı değil; aynı zamanda kişiliğiyle gönüllerde kalıcı bir iz bırakmış, gerçek bir Kocaelispor büyüğümüz. 

Bu hafta, efsane Başkan Sefa Sirmen döneminde Kocaelispor’un Salon Sporlarından sorumlu Başkan Yardımcısı olarak tanımaktan onur duyduğum merhum Burhan Kasım’ı dilimin döndüğünce anlatacağım. O, sadece bir görevi değil, bir misyonu taşıyan adamdı. 

Bazı insanlar hayatımızdan çekip giderken kapıyı sertçe çarpmazlar; usulca çekerler arkasından. Geriye bir tek sessizlik kalır, bir de içimizi yakan, tarifi imkansız bir boşluk. Burhan Kasım da öyle gitti aramızdan. 23 Mart 2013 sabahı, İzmit’in üzerine gri, kasvetli bir örtü örtülmüştü sanki. Hastane odasının perdeleri kapalıydı, ama biliyorduk ki, o an hepimizin yüreği ardına kadar açıktı ve kanıyordu. 63 yaşındaydı… Daha görecek çok maçı, sarılacak çok şampiyonluğu, alnından öpecek çok sporcusu vardı oysa. 

Onu ilk gördüğüm, tanıştığım o anı hâlâ dün gibi hatırlarım. Atatürk Spor Salonunun kapısından içeri girerken, o tok ve babacan sesiyle “Hoş geldin evladım” demişti. İşte o “evladım” lafı, benim bir ömür boyu göğsümde taşıyacağım en güzel madalya oldu. Çünkü Burhan Ağabeyim kimseyi yabancı bilmezdi; o kocaman, şefkatli yüreği de hep ardına kadar açıktı. O, tanımadığı herkese bir aile sıcaklığı sunan nadir insanlardandı. 

Önce Parke, Sonra Yönetim: Yeşil-Siyah Ruhu 

Burhan Kasım, Kosova’dan kopup gelerek bu kentin sokaklarına sımsıkı tutunan bir ailenin evladıydı. Kardeşleri Orhan, Ali Rıza ve Yusuf Ziya Kasım ile birlikte kurdukları Arkoto A.Ş., Tekplas Ltd. ile Arkpres A.Ş.’nin tam 44 yıl boyunca sadece bir ticaret kurumu değil, aynı zamanda Kocaeli’nin ekonomik belleğine ve spor hayatına destek veren bir çınar oldu. 

Ancak Burhan Kasım’ın hikâyesi sadece ticaretle sınırlı değildi; onun karakteri sporla yoğrulmuştu. Gençlik yıllarında sırtına geçirdiği Kocaelispor’un basketbol takımında forma giymiş, o dönemin zorlu mücadelelerinde parkelerin çalışkan ve gözüpek ismi olmuştu. 1969 yılında, efsane antrenörümüz Niyazi Turan’ın İzmit’teki jübile maçında, Erdoğan Karabelen, Mehmet Baturalp gibi İstanbul’un yıldızlarının arasında sahaya çıkan o genç oyuncu, gelecekte bu kulübün kaderinde söz sahibi olacaktı. 

1990’lı yıllar ve sonrasında ise bayrağı yöneticilikte devraldı. Kadın basketbolundan voleybola, kulübün salon sporları yapılanmasında büyük bir özveriyle, sessiz sedasız ama son derece etkili bir emek verdi. "Bu çocuklar bizim evlatlarımız" derdi. Gerçekten de öyleydi; maç sonrası soyunma odasında kızlarımız sevinçten ya da hüzünden ağladığında, kendi kızı ağlamış gibi sarılırdı onlara. O, sadece bir yönetici değil, kulübün manevi babasıydı. 

Şehre Hizmet Eden Bir Çınar 

Burhan Kasım’ın hizmet aşkı sadece Kocaelispor’la da sınırlı kalmadı; o, bu kentin sivil toplum hayatının da taşıyıcı kolonlarından biriydi. 

Arkoto A.Ş., Tekplas Ltd. ile Arkpres A.Ş.’ni kardeşleriyle birlikte tam 44 yıl başarıyla yönetti. Ama enerjisini sadece işine harcamadı. Körfez Rotary Kulübü Başkanlığı gibi önemli görevlerde bulundu. Ayrıca Kocaeli Yelken Kulübü, İzmit Tenis Kulübü ve KYÖD üyesi. Ve elbette, Kocaelispor’da kadın basketbol ve voleybol takımlarından sorumlu Başkan Yardımcılığı… O koltukta otururken, takımın sadece skorlarına değil, gençlerin eğitimine ve karakter gelişimine odaklanırdı. 

Ticaret hayatındaki ağırlığını Kocaeli Ticaret Odası’na da taşıdı. Yüksel Başer, Nihat Gürer, Hüseyin Zeytinoğlu ve Halil İbrahim Keleş gibi farklı başkan dönemlerinde meclis üyeliğinden yönetim kurulu üyeliğine ve başkan yardımcılığına kadar pek çok kritik görev üstlendi. Her döneminde, sakin, çözüm odaklı ve yapıcı duruşuyla tanındı. O, makam için değil, katkı sunmak için yaşayan, siyaseti de dostluğu da işi de aynı dürüstlükle yapan bir insandı. 

Sonsuzluğa Uğurlanış ve Bıraktığı Miras 

Ne yazık ki, uzun süredir verdiği o zorlu sağlık mücadelesi 23 Mart 2013’te son buldu. 63 yaşında aramızdan ayrıldı ve Bağçeşme Mezarlığı’nda sonsuzluğa uğurlandı. 

O gün, yeşil-siyah atkılarla gökyüzüne bir forma açtık. 41 numaraydı o forma. Çünkü Burhan Ağabey hep “bir fazla”ydı; bir fazla sevgi, bir fazla çaba, bir fazla umut… Geride bir evlat, bir eş, bir de ömürlük emek ve dostlarının belleğinde silinmez, tertemiz bir isim bırakarak… 

Son görüşmemizde, hastalığı iyice ilerlemişti. Yine de yüzündeki o meşhur, ışıl ışıl gülümseme eksik değildi. Sesi titriyordu ama gözleri hâlâ pota altındaymış gibi parlıyordu.  

Şimdi salona her girdiğimde, o tanıdık, babacan tavrı gelir gibi oluyor. Sanki hâlâ kapıdan içeri girip “Hadi çocuklar, centilmenlik maçtan önce başlar!” diye seslenecek. 

Kocaeli’nin spor tarihi, isimlerin değil, emeklerin toplamıdır. Burhan Kasım, bu toplamın içinde güçlü bir sütun, sessiz ama etkili bir kahramandı. 

Mekânın cennet olsun Burhan Ağabey… Oğlu Serhan kardeşime, eşi Ferzan ablama, kardeşleri Orhan, Ali Rıza ve Yusuf Ziya Kasım’a sabırlar diliyorum. Bir gün yeşil-siyah forma cennette de şampiyon olduğunda, tribünün en ön sırasında seni arayacağız. O güzel gülüşünle yine “Hoş geldiniz evlatlarım” diyeceksin, biliyorum. 

Çünkü sen gittin gitmesine ama… Kocaelispor’un kalbi hâlâ senin ellerinde atıyor. Ve o kalp, asla susmayacak. 

Bu hafta onu saygıyla, özlemle yâd ediyorum. 

Haftaya, yine spor tarihimizin tozlu sayfalarından bir başka ismi gün yüzüne çıkaracağız. Ancak şimdiden küçük bir ipucu vereyim: Yeşil-siyahın tarihindeki en “çok yönlü” karakterlerden biri… Onu yazmak için sabırsızlanıyorum. 

Sporla kalın, tarihimizle kalın…