Şöyle yaslanıp arkama baktığımda, 

Düşüncelere dalıp gittiğimde, 

Kendimle başbaşa kaldığımda, 

52 koca yıl geride kalmış. 

Ne dostları geride bırakmış, toprağa vermişim. 

Ne kadar çok arkadaş dediğimiz menfaatçilerle yolları ayırmış veda etmişim. 

Ne kadar güzel günlerim olmuş, bir o kadar da sıkıntı içerisinde geçen zamanım… 

Şimdi dönüp ardıma baktığımda, gerçekten ben olmamdaki her şeye sebep olan 52 koca seneye teşekkür etmek isterim. 

Beni fırtınalar içerisinden alıp, huzurlu limana yanaştıran her sebebin ellerinden öpmek isterim. 

Bu dünyada yaşadığım her dakika, hatta her saniye için hayatımın bir yerinde yer alan herkese teşekkür ederim. 

Beni gazetecilikle tekrardan buluşturan rahmetli İsmet Çiğit ve Güngör Arslan’ı en derin duygularımla selamlar, huzur içerisinde tekrar buluşacağımız güne kadar beklemelerini temenni ederim. 

52 senenin son 7 yılı sayelerinde çok hızlı ve dolu dolu geçti. 

Gün geldi habere koştuk, günü geldi rakı masasına… 

Bazen dağa, karda kışta yuvarlanmaya, bazen de tekneye binip denize girmeye. 

Her ortama girdik, her durumu beraber yaşadık ikisiyle de… 

Şimdi gerçekten geriye dönüp baktığımda, iyi ki tanışmış, iyi ki ikisiyle de arkadaş olmuşum diyorum. 

Tek bir gün tartışılmaz, kavga edilmez mi? 

Tek bir gün, herhangi basit bir konudan küsülmez mi? 

Tek bir gün kapıyı vurup çıkılmaz mı? 

İkisiyle de böyle bir şey yaşamadım. İkisini de çok sevdim ve saydım. 

İsmet abiyle, Güngör abinin yaşadığı talihsiz olaylar sonrasında çok daha fazla vakit geçirme şansım oldu. Daha fazla aile içerisine girme, dostluğumuzda daha derinlere inme fırsatımız oldu. 

Bazen başbaşa verdiğimiz de daha çok paylaşmaya sebep olan olaylarımız, duygularımız oldu. 

Çok farklı karakterlerde, çok farklı tarzlarda, birbirinden zıt denecek kadar farklı iki yol arkadaşım oldu. 

İsmet Çiğit’e olan saygım ve sevgim her geçen gün biraz daha arttı. Vefatından sonra arkadaşları ve sevenlerinden gördüğüm samimiyet beni kendisine daha da yakın hissetmemi sağladı. 

Diğer taraftan da düşünüyor ve ne yapardım diye de karar vermeye çalışıyorum; 

Güngör abi rahmetli olmasa, İsmet Çiğit ile bu kadar yakın olabilir miydim? 

-Sanmıyorum. 

İsmet Çiğit ile Zerrin Çelik’le böyle bir gazetecilik macerasına başlayabilir miydim? 

-Hiç zannetmiyorum. 

“Ya rahmetli Güngör Arslan da bizimle birlikte olurdu, ya da böyle bir işe hiçbirimiz girmiyor olurduk” diye de aklımdan geçiriyorum. 

14 Şubat’ta İsmet Çiğit’in 41. gün Fevziye Camii’nde öğlen namazı sonrasında okumasını yapacağız, 19 Şubat’ta Güngör Arslan’ın 4. ölüm yıldönümünde ruhlarına gitmesi için dualar edeceğiz. 

Bugün benim doğum günüm ama gerçekten kutlamak, eğlenmek gelmiyor hiç içimden. 

Hatıralara boğulmak, güzel günleri düşünmek geçiyor aklımdan da… 

Her ikisi de güzel bir rakı masasında hatırlanır, sohbeti kadehler kaldırılarak yapılır aslında. 

Bakalım ne olacak, bakalım nasıl geçecek 52. yaş günüm de. 

Hayatın bana kattığı her şey için çok teşekkür ederim. 

Belki bir 52 yılım daha yok, ne kadar zamanım olduğunu da bilmiyor, herkes gibi bilemiyorum. 

Cem Karaca’nın şarkısı kafamdaki fon müziğinde “Sevda kuşun kanadında, ürkütürsen tutamazsın” sözleri… 

“Aşk ne ustam, hayatın sırrı ne? 

Tepeden tırnağa aşığım ben, koskoca bir hayat var önümde” 

Bu hayattaki son günüme kadar sağlıklı ve mutlu yaşamak için dua ediyorum.  

İzmit aşığı olarak hatırlanmak, Kocaelispor sevdalısı olarak bilinmek istiyorum. 

Kocaeli için en iyi ne yapabiliriz diye düşünüp, hep birlikte tartışmak ve bulmak istiyorum. 

Bu kentte doğdum, bu kentte ölmek istiyor ve onun için yaşıyorum. 

Yaşadıklarım gerçekten rüya gibi geldi, geçti. Bundan sonrasının çok daha hızlı ve dolu geçeceğine de adım gibi eminim. 

Beni ve bizi izlemeye, İsmet Çiğit’in öğrencilerini takip etmeye devam edin. 

Mavi Kocaeli Gazetesi’nin bu kentte nasıl zirveye tırmanacağına şahit olun. 

Bizleri okuyun, bizlerle beraber kalın. 

Benden söylemesi.