Hayatım film şeridi gibi gözümün önünden akıp gidiyor. Zaman artık çok hızlı, adeta rampa aşağı denecek şekilde süratli ilerliyor.

1999 - 2019 yılları arasında tamamı medikal sektörü içerisinde geçen dolu dolu yıllarım. Zirveyi görmüş, işimde en üst noktalara çıkılmış günlerim.

İş girişim (İş Bankası) ortaklığı bulunan uluslararası medikal şirketinde yöneticilik, önemli fırsatlar ve çok önemli imkanlar...

Daha sonra sağlık sektöründe yaşanan ekonomik sıkıntıların, ödeme vadelerinin uzunluğunun, personel bulma sıkıntıları ve ülkenin genel ekonomik sorunlarından dolayı meydana gelen yorgunluk, bıkkınlık ve güç kaybım...

Tam bu git gellerin ortasındayken önce Güngör Arslan, sonra İsmet Çiğit’le başlayan arkadaşlık, dostluk ve kardeşliğimiz.

İlk makale yazmaya Muğla - Fethiye tatili sonrası, İsmet abinin teşvikiyle başladım.

Sonra birkaç haber, birkaç gündem yazıları ile devam ettim.

Güngör Arslan, İsmet Çiğit ve ben yaptığımız ilk toplantımızda Çiğit’in “Tuğrul artık köşe yazsın. Biz eskidik. Değişik bir durum ortaya çıkabilir” fikri ve bu teklifin her ikisi tarafından da kabul görmesi...

22 Kasım 2021 tarihinde “Ben gazeteci değilim” diye başlayan günlük makaleler, sonrasında köşe yazılarım.

İsmet Çiğit’in Güngör Arslan ile anlaşamayıp başka bir internet sitesine geçmek durumunda kalması, Güngör abinin vefatı ve bizim Ses Kocaeli’den ayrılma kararımız.

Son Kale Gazetesi’nin 12 Eylül 2022 Cuma günü yayın hayatına başlaması...

Önce sizinleyim, beraberiz bundan sonra diye el sıkışıp,  bir gün sonra “Ben izin alamadım. Ayşen müsaade etmedi, artık macera yaşayacak zamanımız yok. Kusuruma bakmayın lütfen, Zerrin’den de benim adıma özür dilersin. Ben söyleyemem.” diyen İsmet Çiğit ile yol ayrımı.

29 Ekim’de İsmet Çiğit’in de, daha fazla ayrı kalmaya dayanamayıp aramıza katılmasıyla başlayan hayatımız, yaşantımız ve serüvenimiz.

Çalışmaktan çok eğlenmekti aslında bizimkisi. Hem keyif almak, hem de iyi işler çıkarmaktı tamamen yaptığımız.

“Ben gazeteci değilim” serüvenimin birazcık da olsa devamıydı aslında...

Canımız istediğinde bahçede mangal, kebap...

Canımız çektiğinde Sude’den lahmacun, Kebapçı Memduh’tan döner...

29 Ekim 2024’te Mavi Kocaeli Gazetesi’ne geçişimiz ve çıtanın bir basamak daha üste çıkması...

03 Ocak 2026 cumartesi günü üstadımız İsmet Çiğit’in vefat etmesi ve o günden bugüne kadar geçen son bir hafta...

Zerrin Çelik ile beraber çıktığımız gazetecilik macerasında aldığımız yine birlikte devam etme kararımız.

“Ben gazeteci değilim” diye çıktığım yolda her gün biraz daha gazeteci olmak…

Ustadan, üstattan bir şeyler kapmak, aslında çok fazla şeyleri de öğrenmek... Tam tabiriyle “ustaların karışımı” olabilmek.

Her ikisiyle de son nefeslerini verene kadar dost kalmak, hayatın her anını paylaşmak, son yolculuklarında bile mezarlarına girene kadar dimdik yanlarında olabilmek.

Abilerimin hayatta para ile alınamayacak değerlerini; dertlerini dert olarak görebilmek, düşmanları ile düşman olarak kalabilmekti benim yapmaya çalıştığım.

Onlara dost olmak, dost kalmaktı bugüne kadar da arzu ettiğim.

Beraber vakit geçirmek, beraberce bazı şeylerin üstesinden birlikte gelebilmekti tek amacım.

“Ben gazeteci değilim” serüvenim artık bitti.

Bu kentte, yanlarında, onlar hayattayken asla “Ben gazeteciyim” diyemeyeceğim iki üstadı da toprağa koydum, ebediyete uğurladım. Mekanları cennet olsun.

Bugünden sonra, artık bu saatten sonra ben de bu kentte bir gazeteciyim.

Biraz daha çok çalışacak, daha çok haber yapacak, sizler değerli okurlara layık olmak için mücadele vereceğim.

Kocaeli’de 1 numara ve ilk sırada olmak için, daha çok görünür ve daha da çok okunur olabilmek için Mavi Kocaeli Gazetesi’ndeki meslek büyüklerim Orhan Balcı, Uğur Uludağ ve arkadaşlarımla birlikte uğraşacağız.

İsmet Çiğit’in çizgisinden bir gün bile çıkmadan, yolundan asla ve asla hiç şaşmadan hep birlikte devam edeceğiz.

Her yerde Mavi Kocaeli Gazetesi görecek, alıp okuyabileceksiniz. İlimizde yaşanan her olayı bizim ekibimizin yorumlarından da okumanızı sağlayacağız.

Gazetenin mürekkep kokusunu da, sosyal medyanın canlı ve renkli görüntüsünü de, internetin hızlı ve doğru haberciliğini de siz değerli okurlarımızın beğenisine sunacağız.

Unutmadan bir konudan daha bahsetmek istiyorum.

“Tuğrul soruyor, Çiğit cevaplıyor” programına da mecburen artık tek başıma devam edeceğim. Çiğit karşımdaymış gibi, bir an bile onsuz ne sizi ve ne de kendimi asla bırakmayacağım.

Dostlarıyla, arkadaşlarıyla sohbetler yapıp sizlere de konuları her fırsatta aktarmaya çalışacağım.

Bazen video, bazen de en sevdiği röportaj şeklinde gazetemizde yayınlamak için elimizden geldiği kadarıyla düzenleyeceğiz.

Mavi Kocaeli Gazetesi’ne her baktığınızda öncelikle İsmet Çiğit’i ve ardında bıraktığı ekibinin tamamını görmeye devam edeceksiniz.

Her gün biraz daha fazla, biraz daha dolu, biraz daha iyi olmamız için siz değerli okurlarımıza da tekrardan söz veriyorum.

Son sözüm;

“Ben artık gazeteciyim” ve böyle kalmaya devam edeceğim.

Benden söylemesi.