İsmet Çiğit ile 29 Ekim 2024 tarihinde Mavi Kocaeli Gazetesi’nde yollarımız kesiştikten sonra gazetecilik adına, ofis dışındaki yaşam adına kendisinden çok şey öğrendim. 

Birlikte sabah çayımızı içerken, gün içinde gelen haberler üzerinde değerlendirme yaparken, gelen konuklardan manşetlik cümleler almak içine derinlemesine sorular sorarken, iş bitimi kahvesi içerken hep aklında gazete vardı. 

Kocaelispor kelimesi geçtiğinde bir çok anısını anlatmasını, akrabası olan kaleci Metin Uzuner ile maskot olarak o zamanki ismiyle Eski Stad’da bugünkü ismi Mehmet Ali Kağıtçı Stadı’nda sahaya çıkışını, Kocaelispor’u kapatıp yerine Körfez FK’yı kurmak isteyenlere yönelik öfkesini, Rahmetli Demirci İbo’yu, Rahmetli Bardakçı Ali’yi (Ali Okumuş’u) asla unutmadığını, futbol oynayan, kaptanlık yapan, kulübü kapatmaktan kurtarıp başkanlık yapan Orhan Görsen’i çok sevdiğini ve değer verdiğini hep vurgulamıştı. 

Hem Kocaelispor hem de kente yaptıkları açısından Sefa Sirmen aşığı birisiydi. Her pazartesi günü telefonla kendisini arar iyi haftalar dilerdi. 

İbrahim Karaosmanoğlu’nu, Fikri Işık’ı, Osman Pepe’yi, Hurşit Güneş’i, Ömer Faruk Gergerlioğlu’nu, Harun Özgür Yıldızlı’yı, Mühip Kanko’yu, Nail Çiler’i, Mehmet Aşıla’yı, Sinan Saral’ı siyasi sıfatların ı bir kenara bırakarak insan olarak severdi. 

Bu sevgisini gerek ziyaretlerinde yüzlerine gerse konuşmalarımızda is mi geçtiğinde dile getirirdi. 

Meslek hayatı boyunca kentimizin hafızası olan,  

Dürüst ve cesur kalemiyle iz bırakan, 

Yaptığı habere mutlaka küçükte olsa yorumunu katan, 

Kendisini ziyarete gelenlerle arasında geçen konuşmaları gazetecilik diliyle sanki kaya alınmış gibi gazetedeki köşe yazısına eksiksiz yansıtan, 

İsmet Çiğit’siz bugün üçüncü gündeyiz. 

Yaklaşık iki aydır süren rahatsızlığında bizi kendisinin olmadığı günlere adeta hazırladı. 

Hastanede tedavi olurken bile bize kendisinin olmadığı zamanlarda nasıl hareket etmemizin nasıl gazete yapmamızın adeta dersini verdi. 

Zaman zaman gazeteleri inceledik, eksikler, hatalar konusunda uyarıda bulundu. 

Evet arık İsmet Çiğit yok!... 

Köşe yazmayacak. 

Birinci sayfada manşet atmayacak. 

Spor sayfası ile ilgili değerlendirme yapmayacak. 

Ancak, 

50 yıldır yazdığı köşeler, 

Yazdığı mektuplar, 

Yazdığı portreler, 

Yazdığı anılar, 

Attığı manşetler, 

Söyledikleri, yorumları, 

Bize kent gazeteciliği adına yol göstermeye devam edecek. 

Çünkü, 

O bizim ustamızdı, öğretmenimizde ve hep öğle kalacak. 

Değerli okurlar, 

İsmet Çiğit’ten sonra onun bıraktığı yerden gazetecilik yapmaya, onun ilkelerinden asla taviz vermeden her gün daha iyi daha güzel gazete yapmaya çalışacağım. 

Onun gibi olmamız mümkün değil. 

Sadece izinden gitmeye çalışacağım. 

Onun unvanıyla bu kente hizmet etmek gibi bir sorumluluğu üstlenmek kolay değil.  

Ekibimizle birlikte başarmak için çok daha fazla çalışacağım. Çok daha fazla kent için kent insanı için düşüneceğim. 

İşim ve işimiz kolay değil zor, buna karşın başarmak zorundayız… 

Hepimize kolay gelsin….