KOCAELİSPOR’a ilaç gibi gelen bir galibiyet oldu.

Futbol olarak özellikle kendi evinde taraftarından baskısıyla dip yapmış,enerjisi düşmüş,özgüveni kaybolmuş bir KOCAELİSPOR için komadan çıkış maçı oldu.

Koşmadan,savaşmadan bu ligde maç kazanılmayacağını yapılan yanlışları söyledik durduk.

İstanbulspor maçı ile tadından yenmez bir KOCAELİSPOR izledik.

Öyle ya sen böyle oynarsan senin büyük düşlerinle kim oynayabilir.

Maçın daha ilk dakikasından son dakikasına kadar "Ben bu maçı alacağım" diyen bir KOCAELİSPOR vardı.

11 adam sanki zincirlerinden kurtulmuş gibiydi yok aslında birbirlerinden farkı.

Hangi birini birinden ayırayım, ama ayrı tuttuğum kramponlar var.

Appindangoye,Pedrinho,Mendes ve Oğulcan.

Bu takım Oğulcan’sız olmaz.

Ön alan baskısıyla rakibi ablukaya alan Körfezin çocukları daha 8.dakikada ben İzmit çocuğuyum boolum dediler.

Mendes kabına sığamıyor.

İstanbulspor maçında ki savunma kurgusu ve orta alanda ki diriliğine rakip direnç gösteremedi.

Tabelaya baktım 0-3 ama skor daha büyük olurdu.

Aşka geldik ya, fazlası göz çıkarmaz.

Puan cetveline baktım, gökdelenin en üst katında KOCAELİSPOR.

Milli maç arasıda iyi gelecek.

KOCAELİSPOR'un elinde şampiyonluğun adresi varken,yolunu kaybetme ihtimali olabilir mi?

Futbolun iltihaplı kolyesini de unutmayalım.

Kısacası Körfez'in futbol iştahı kabardı oda İstanbulspor’un şanssızlığıydı.