Fotoğraftaki çocuk gülümsüyordu. Üzerinde okul önlüğü vardı. -Adı Ali dedi kadın. Kenan fotoğrafı uzun uzun inceledi. Sonra kadına baktı     -En son nerede görülmüş? -Fırından ekmek almaya gitmişti. -Eve uzak mıydı Fırın? -İki sokak. -Eve hiç dönmedi mi? Kadının gözlerinden yaşlar süzüldü. -Hayır oğlum... Kenan başını eğdi. O sırada Mert, yaşlı kadının ellerinin nasıl titrediğini fark etti. Kenan fotoğrafı dikkatlice cebine koydu.   -Merak etme teyze. Kadın umutla yüzüne baktı. -Torununu aramaya şimdi başlıyoruz. Kadın ilk kez hafifçe gülümsedi. Belki de iki gündür duyduğu ilk umut cümlesiydi. Kenan kapıya yöneldi. Mert peşinden çıktı. Sokağa adım attıkları anda Kenan durdu. Derin bir nefes aldı. Fırından yeni çıkan ekmeğin kokusu yine bütün sokağı dolduruyordu. Ama bu kez o güzel kokunun  içinde, yalnızca onun hissedebildiği başka bir şey daha vardı. Bir eksiklik...Bir sessizlik... Çocuk seslerinin eksikliği...Kenan ağır ağır yürümeye başladı.   -Abi... -Efendim? -İlk nereye gidiyoruz? Kenan hiç düşünmeden cevap verdi. -Bir çocuğun attığı son adımı bulursan... Mert dikkatle dinliyordu. -Onu götüren yolu da bulursun. İkisi birlikte sokağın köşesini döndüler. Ve hiç farkında olmadan, İzmit'in yıllardır gördüğü en büyük suç örgütünün izini sürmeye başladılar.